IT’S RAINING NOTES!!

(klikken en je ziet m’n nieuwe weblog)

Het is gewoon even op. Ik zou over zoveel willen loggen maar als ik dan aan een nieuwe log begin blijven de woorden die ik wil zeggen weg.
Ik stop eventjes met bloggen. Ik weet niet wanneer ik weer begin. Dat kan heel snel zijn of juist niet.
Ik blijf wel reacties plaatsen en andere logs lezen.

Geschreven op 11 augustus 2007

‘Als ik zaterdag nog geld heb ga ik een plastic zwaard kopen wat geluid maakt als je ermee zwaait,’

Ze lachtte me allemaal keihard uit, een meisje van 13 met een plastic zwaard, maar nu heb ik ‘m toch gekocht (of eigenlijk mijn vader die in een goede bui was). Ik heb een uber cool zwaard wat geluid maakt als je er iemand mee slaat en – hoewel niemand ‘t wil toegeven – weet ik dat iedereen stiekem jaloers is omdat ze ‘m allemaal vast willen houden en er allemaal mee willen slaan.
Oke, het wordt wel irritant als je het geluid steeds perongeluk hoort en ik begin er al wel een beetje gek van te worden maar dan nog ben ik ontzettend blij met mijn plastic zwaard. Ik moet gewoon een beetje mijn kindertijd inhalen, want als kind speelde ik met barbies en niet met zwaarden. Nu dus wel, ongeveer dan. En voor een plastic zwaard issie nog mooi ook.

Geschreven op 7 augustus 2007

Als je me een paar jaar geleden had verteld dat ik hier met mijn vader op een camping zou staan voor eenoudergezinnen had ik je uitgelachen. Ik wist zeker dat mijn ouders niet zouden scheiden. Als je me dan ook nog had verteld dat eigenlijk iedereen hier me gothic vind/noemt en ik het niet eens echt erg vind zou ik je voor gek hebben verklaard. Maar nu is het wel de werkelijkheid. In een paar jaar is er ongelofelijk veel veranderd en in het afgelopen schooljaar ben ik totaal iemand anders geworden (hoewel ik nog steeds diegene ben die ik was). Ik ben niet alleen aan de buitenkant veranderd; ik ben zelfstandiger geworden, ik doe waar ik zelf zin in heb en het maakt me niet (meer) uit wat andere mensen van me denken. Ik hoef nergens bij te horen en ik ben tevreden met mezelf.
Ik durf zelfs te zeggen dat ik gelukkig ben.

Geschreven op 7 augustus 2007

Stampend liep ik over het modderige gras. Mijn schoenen zaten onder de klei. Ik proefde de regen op mijn lippen en begon harder te lopen. Zonder te struikelene liep ik het kleine heuveltje op. Ik ritste de tent open en liep naar binnen. Snel ritste ik de tent dicht en schopte mijn schoenen uit. Op mijn sokken liep ik naar mijn slaapcabine en opende die. Mijn slaapzak lag nog open en al mijn kleren lagen op de grond. Snel liep ik naar binnen en plofte op mijn bed. Met mijn kleren nog aan ging ik onder m’n slaapzak liggen en hoorde ik ‘t tikken van regen op de tent.
Ik pakte mijn schrift en begon te schrijven terwijl ik de kou proberde te negeren. Na een paar regels pakte ik mijn mp3-speler en liet de muziek mijn hoofd vullen. De regen hoorde ik nog steeds.
Terwijl het in Nederland super zonnig scheen te zijn (hoewel ik later hoorde dat dat alleen in ‘t weekend was) zat ik – na een 15 uur lange busreis – in de regen in Frankrijk..

Ik ben weer terug van mijn vakantie. Voor mij is het altijd weer raar om na een week ergens weg te zijn weer door te gaan met je ‘normale’ leven. Alles wat ik in een week heb gemist moet ik inhalen in een paar dagen. De 24 mailtjes die ik anders verdeelt over de week had gekregen lees ik nu snel achter elkaar. De post (2 overbodige brieven van de gemeente, een afrekening van de postbank en twee donald ducks) liggen te wachten op een stapeltje, terwijl ik normaal altijd alles zo snel mogelijk openmaak en lees en van mijn favoriete weblogs probeer ik alle logs te lezen die ik in de week heb gemist. Dan zijn er ook nog verschillende mensen die ik moet bellen en natuurlijk moet ik ook nog mijn tas uitpakken zodat ik er geen dingen in laat zitten die ik daarna kwijt raak.
Nu nog even over de vakantie zelf; die was echt heel leuk. Alle kinderen die er waren (ookal waren dat er maar vier) waren hardstikke aardig en ik voelde me erg op m’n gemak. Wat eigenlijk niet zo was in Italie. De omgeving was erg mooi en door de drie dagen regen liet ik mijn vakantie niet verpesten.

Vrijdagavond stap ik in de bus naar Frankrijk en zondag (12/08) hoop ik weer terug te zijn.
Geen logjes dus tot die tijd.

Ik vraag me af of ik ‘t jou moet vertellen. Ik vraag me of ik onze vriendschap verpest, maar ik kan het niet verzwijgen. Ik weet dat je er recht op hebt om het te weten en dat het gemeen van me is het niet te vertellen. Ik lieg niet, ik verzwijg. Nu begin ik weer te twijfelen, of ik een goede keuze heb gemaakt of juist niet. Ik heb mijn gevoelens niet onder controle. Ik heb je gemist toen je weg was, hoewel ik je niet wilde missen. Maar ik mis hem ook, denk ik.
Ik heb tijd nodig, nog meer tijd. Als ik vrijdag naar Frankrijk ga heb ik gewoon een hele week om na te denken wat ik nu precies wil.

Zachtjes raakt het puntje van mijn kroontjespen de diepzwarte oostindische inkt. Zachtjes klemt de inkt zich aan het metaal om meegenomen te worden uit het beangstigend kleine potje. Het puntje van de kroontjespen raak het witte lijntjespapier van het A4 kladboek wat ooit gekocht is een een kleine, goedkope winkel. Het metalen puntje krast in het papier en de donkere inkt verspreid zich in de zojuist gemaakt gleufjes.

Ik hou van het schrijven met oostindische inkt. Ik hou van het dopen in de inkt nadat je amper een woord hebt geschreven. Ik hou van het krassende geluid op het papier. Ik hou van de verschillen in dikte in letters. Ik hou van de vlekken die je krijgt door de onopgedroogde inkt uit te vegen. Ik hou van het kriebelige en slordige handschrift wat op het papier verschijnt. Ik hou van het kladblok wat al bijna drie jaar ongebruikt in de kast ligt. Ik hou van shrijven en ik hoop dat dat heel lang zo blijft.

Ik heb akoestische gitaar gekregen met sinterklaas 2006. Ik heb geen les; ik heb mijn gitaarboek en mijn vader. Al een hele tijd heb ik geen gitaar meer gespeeld omdat ik er geen zin meer in had. Gisteravond heb ik toch maar weer even mij gitaar gepakt en even snel een paar akkoorden gespeeld. Toen voelde ik weer hoe geweldig ik mijn gitaar vind. Hoe ik ervan hou om de trillende snaren tegen mijn vingers te voelen, om de snaren in mijn vingers te voelen snijden. Nu weet ik weer dat ik zo graag gitaar wil kunnen spelen en dat ik ervan hou om de klank van de valse noten te horen.
Ik ga mijn gitaarboek maar is zoeken en mijn gitaar afstoffen.